Adembenemend land

Wat geniet ik van het mooie Zuid Afrika, de afgelopen week naast het bezig zijn op Palm Tree ook wat vakantie gehouden met Peter en Yvon. Dat resulteerde in 2 superdagen. Dagje wildpark Thala en een dagje Oribi Gorge, een prachtig natuurgebied met mooie vergezichten.
Het genieten begint al op het moment dat we in de auto stappen, prachtig door de bergen rijden. Zo anders dan de Nederlandse snelweg!
De dieren in Thala in hun natuurlijke omgeving geven mij het ultieme Afrika gevoel. Mooie roofvogels, een baby nijlpaardje, een groep gnoe’s en grote groep voorbij paraderende zebra’s, mij hoor je niet klagen.
De vergezichten en rotspartijen van Oribi Gorge waren imposant en soms bijna adembenemend een prachtige hike van 8 kilometer in prachtige natuur.

Maar er is meer in dit land wat adembenemend is, maar dan niet op een positieve manier.
Even een greep uit aan aantal voorvallen deze week:

Een mannetje dat op ander project woont (met min. nog 55 andere kinderen), komt vrij onverwachts op Palm Tree logeren. Het eerste uur is hij erg verdrietig, dan komen we er achter dat hij de volgende dag jarig is. Dat moet gevierd worden natuurlijk. Hij weet niet wat hem overkomt, is erg verlegen als we voor hem zingen. Zijn verjaardag is al jaren, en wie weet nog nooit, gevierd. Hij geniet van het lekker wat bij een verjaardag hoort.
Na het weekend vraagt hij of hij op Palm Tree mag blijven wonen. Een jochie van ergens tussen de 8 en 10 jaar (niemand weet hoe oud precies) wat geen binding voelt met waar hij woont.
Helaas zal hij terug moeten naar het project, wat al zoveel beter is als zijn situatie daarvoor.

De moeder van de baby waar we vorige week op zaten te wachten geeft een paar dagen later aan geen hulp meer nodig te hebben. Onduidelijk is hoe en hoelang ze het gaat redden met haar kleine mannetje, en Palm Tree, zij staan machteloos, hoe graag ze ook zouden willen helpen.

Ook een dagje op pad met de verpleegkundige Khanya Hospice zorgt voor een paar trieste verhalen;
Een verlamde vrouw die iedere dag door haar buurman op een bamboematje voor haar huisje wordt gezet, krijgt ineens geen gehandicapten uitkering meer, onduidelijk waarom. Geen geld, geen eten, een luiers. In Zuid Afrika kan je alleen zelf je uitkering regelen en moet je bij een kantoor langskomen. Tja lastig als je verlamd bent.

Een zieke vrouw hartkwaal, hiv en tb brengen we naar de kliniek ze is erg ziek en moet opgenomen worden in een ziekenhuis. Deze is een stuk verder op. De vrouw weigert een opname alleen om het feit dat familie geen geld heeft om haar te bezoeken en ze nadat ze ontslagen is geen geld heeft om thuis te komen. In een zwart ziekenhuis in ZA heb je familie nodig die zorgen voor eten, je wassen en verschonen dat wordt niet gedaan door de verpleegkundige in het ziekenhuis.
Uiteindelijk brengen we de vrouw weer thuis met de nodige (gratis) medicijnen.

Een jonge vrouw +/_ 20 jaar is door haar moeder nooit als geboren aangegeven. Is een paar jaar na haar geboorte aan de kant gezet omdat de nieuwe vriend van moeders geen kinderen van een ander dulde. Deze jonge vrouw bestaat eigenlijk niet, geen geboortebewijs betekent geen ID. Inmiddels is deze jonge vrouw zelf al 2 x moeder, omdat zij niet “ bestaat” kan je ze voor haar kinderen geen geboortebewijs regelen. Dit betekend geen kinderbijslag.
Haar moeder is nu ziek en verwacht van dochter dat deze voor haar zocht. En deze jonge vrouw doet dit. Letterlijk zei ze tegen mij: “het is toch mijn moeder”.


Is het dan alleen maar triest en uitzichtloos? Nee..
Het logeetje zal nooit vergeten dat hij ooit ergens gelogeerd heeft en dat die mensen vonden dat hij het waard is om zijn verjaardag te vieren.

Bij de verlamde vrouw is door Khanya een rolstoel gebracht. Nu kan de buurman de vrouw naar het kantoor brengen en hopelijk kan haar uitkering weer geregeld worden.

Khanya zet een social worker op het gezin zonder geboorte bewijs, zij zullen proberen de zieke vrouw te bewegen alsnog een geboortebewijs voor haar dochter te regelen voordat ze straks zal overlijden.

Ik heb de voeten kunnen masseren van een vrouw die ziek op bed ligt vanwege aids. Het was een koude dag en haar voeten waren koud en pijnlijk. De verpleegkundige vertaalde mijn vraag of ik haar voeten mocht masseren, er kwam geen antwoord maar schuchter een voetje onder een oude deken vandaan.

Veel kindjes in de sloppenwijk waren blij met een ballon en een toeter.


Het zijn kleine beetjes maar alle projecten samen zijn meer dan een druppel op een gloeiende plaat en dat stemt me goed. Ik ben blij dat ik op mijn manier hier een steentje aan kan bijdragen.

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Typ de code over om spam tegen te gaan.

Reacties

Betsy

Lieve Anne Marie,
Ik ben even stil van je woorden over het adembenemende land. Wat een zegen dat ons wiegje in Nederland stond. Mooi dat we weer van je schrijfsels mogen genieten! En je mooie foto's natuurlijk....
Liefs, Betsy

ellen

Jee Anne Marie, wat een verhalen weer, kippevel!
Fijn dat je tussendoor ook tijd hebt om met Peter en Yvon te genieten.
Groetjes

Karin

Indrukwekkend, wat een intense verhalen/avonturen.

Jolande

Pffff, wat een indrukwekkende verhalen weer.......

mam

je kan wel een boek gaan schrijven ,zo goed beschrijf je al
en je blijft positief,dat is waar je wiegje heeft gestaan
lieve meid ga zo door groetjes2

Gerbrand

TROTS is het enige woord dat bij mij opkomt. Geniet ervan lieverd

Anne Marie van Zandbrink

Name: Anne Marie van Zandbrink
Leeftijd: 48

Was vrijwilliger bij Palm Tree van 13 sep 2010 tot 06 nov 2010

Over mij:

geweldig om in zuid-Afrika te zijn.
Vanaf 13 september tot 6 november ben ik vrijwilliger bij Palm Tree.