Bijzondere dagen rijgen zich aaneen

Ja, dinsdagmorgen, dan was het eindelijk zover. Het kamp. Niet alleen wij hebben hier weken naar uitgekeken en zijn er druk voor geweest. Tijdens ons bezoek aan de Farm merkte we dat de kinderen daar er reuze zin in hadden. De kinderen van Palm Tree en Ros vonden het vooral spannend.
S morgens samen met Peter en Yvon en de vrijwilligers nog de laatste dingen schoongemaakt en de laatste hand gelegd aan het kamp gebouw.
In 2 auto’s kwamen uiteindelijk 26 kinderen en 2 aunties de Palm Tree hekken binnen gereden. We gingen uit van ongeveer 17 kinderen, maar dit werd met de dag meer. ’s Morgens belde Linda nog op dat er 3 kinderen (niet wonend op de Farm maar er wel veel tijd doorbrachten) erg verdrietig waren over het feit dat ze niet mee mochten. Maar Ros zou Ros niet zijn als deze kinderen niet ook welkom waren. Uiteindelijk met de Palm tree kinderen erbij kwamen we op 43 kinderen.

Er werd in het begin schuchter afgetast tussen de beide groepen kinderen. De kinderen van de Farm begonnen het kamp erg verlegen. Toen Gerbrand ze vertelde dat we naar het stand gingen brak er een grote glimlach door, vooral bij de oudere jongens. In de bus naar het strand toe ontstond er een groot gejuich toen de zee in zicht kwam.
Wat voelt dat zand raar aan je voeten, wat een raar gevoel van zand tegen je aan door de wind. Toen ze daar aan gewend waren gingen de groten jongens voetballen (het is ook overal hetzelfde) en oudere meiden gingen overgooien met de bal en kleintjes werden door ons ingegraven. Wat een mooi gezicht om die kopjes te zien.
s Avonds bij het eten waren vooral de kleinere Palm Tree kinderen die zich probeerde te mengen. Het avondspel zorgde al voor wat meer integratie en verbroedering.
Heel bijzonder of misschien wel schrijnend om te zien is hoe deze kinderen hoe klein ze soms zijn al goed voor zichzelf kunnen zorgen, tijdens een vrij momentje gingen er verschillende kinderen al uit zichzelf douchen en hun pyjama aandoen.
Gerbrand en Peter hadden zich smorgens opgeofferd om voor 43 man eieren en pelonie te bakken (een soort boterhamworst), de grote afname en de tevreden smoeltjes bezorgden Peter en Gerbrand ook een tevreden gevoel. De dag bestond verder uit spelletjes doen in en rond het kamp gebouw, terwijl er uit de keuken al lekkere luchten kwamen. Yvon stond daar maar liefst 200 pannenkoeken te bakken voor de lunch.

Wat een genot om een 18-jarige jongen, die nu als tuinman woont en werkt op de Farm, uit zijn dak te zien gaan bij een simpel waterspelletje. Vol enthousiasme stortte hij zich met een bekertje water onder een tafel door en een rondje lopend om een autoband.
Wat fijn om een 15 jarig meisje die 8 maanden zwanger is nog een mooi afscheid van haar jeugd te geven voor dat ze zich volgende maand moet storten op het moederschap. Gelukkig hoeft ze dit niet alleen te doen en zullen Linda en wat aunties haar bijstaan.
Wat super om 26 kinderen even een paar onbezorgde dagen te geven, met in ieder geval genoeg en lekker te eten.
Wat bijna hartverscheurend dat de kleintjes die geen Engels maar alleen Zulu spreken toenadering tot ons zoeken voor een knuffel en wat warmte. Gelukkig heeft de taal van liefde geen woorden nodig. Heftig om te bedenken dat ze dit waarschijnlijk niet dagelijks of wekelijks meemaken als je de gelukkig kopjes zien van de kinderen die bij je op schoot zitten of een kieteldood geeft. Bizar dat het hen niet uitmaakt of dit door een bijna wildvreemde maar lieve mensen gebeurt.

Dit kamp was een groot succes met alleen maar mooie en ontroerende verhalen. Maar het meest bijzonder was toch wel de slotavond.
PALM TREE GOT TALENT, zonder dat er vooraf echt werd geoefend ontstond er tijdens de avond een hele bijzondere sfeer.
Heel voorzichtig en verlegen begonnen de eerste optredens. Maar langzaamaan werd iedereen aangestoken en was er geen houden meer aan. Het ene lied na de andere dans act werd vertoont. Ook J en S. deden een liedje van de Lionking. Zo bijzonder, S. die 2 jaar terug nog te ziek was om iets te doen, vorig jaar nog erg teruggetrokken was, samen met J. die vorig jaar niet eens aanwezig zou zijn op zo’n avond te zien stralen. Vooral J. was niet te stuiten na zijn optreden, de high five’s ging hij bij bijna iedereen springend en gillend halen. Geweldig.
Y. een van de oudste Palm Tree jongen die een geweldige vloeroefening van turnen gaf, terwijl hij regelmatig worstelt met zijn zelfbeeld, en wat verlegen een groot applaus in ontvangst neemt. T. die een Michael Jackson dans uitvoert terwijl kleine NK. Hem begeleid met zingen.
De vrijwilligers die, hoe Nederlands, hoofd schouders knie en teen doen, maar ze krijgen wel een zaal vol Zulu kinderen enthousiast mee.
Als klap op de vuurpijl vormden de oudere meiden van de Farm nog een Zulu zangkoor. Ondersteund door de jongens op de achtergrond. Prachtig, echt om stil van te worden.
Het enthousiasme bleef nog hangen, dat bleek wel toen er op de jongens slaapzaal ineens het geluid kwam van het Zuid-Afrikaanse volkslied, zo’n 12 jongens stonden in het gelid en vol enthousiasme te zingen. KIPPEVEL……….

Maar ja aan al het moois komt een eind. Ook als was het kamp nog niet helemaal afgelopen, de volgende morgen vroeg moesten wij vliegen naar Port Elizabeth.
Helaas zorgen deze mooie en bijzondere dagen die we afgelopen 10 dagen hebben gehad voor een lastig afscheid.
Tijdens de braai op woensdagavond zie ik J. ineens heel hard huilen, ik probeerde hem te troosten maar dat lukte niet echt, dus maar even samen een rustig plekje op gezocht. Toen hij eenmaal tot bedaren was zei hij: “Ik ben verdrietig omdat jij morgen weggaat”…………………… Waarom huil jij? “ik ben verdrietig omdat ik morgen wegga” was het enige wat ik kon zeggen terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Terloops vroeg J. nog even of hij niet mee kon naar Holland. Nee dat kan niet, al vraag ik me af of hij echt beseft wat hij vraagt.
Later bleek dat deze huilbui om een hele andere reden begon, maar dat doet niets af aan het feit dat J. en ik voor altijd in elkaars hart zitten.

Hoe bijzonder waren deze dagen, we voelden ons deel van de Palm Tree familie, De gastvrijheid en gezelligheid van Peter, Yvon en Ros hebben hier zeker aan bij gedragen.
Terug in Nederland kan ik weer lang teren op deze dagen en me vol enthousiasme op mijn taak als Ambassadeur van Palm Tree storten.
Na vele dikke knuffels van de kinderen, Ros, Steve, Peter en Yvon vertrokken we woensdagvond laat naar de backpackers om alles in te pakken voor deel 2 van deze indrukwekkende en bijzondere reis.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Eva

Hoewel er geen foto's geplaatst kunnen worden, kan ik door deze mooie verhalen een goed beeld vormen!! Geniet van het tweede deel van jullie reis!! Goede jaarwisseling! Liefs Eva

ellen

Mooooii!

Sylvia

Klinkt als onvergetelijk! Fijne reis nog verder!

Ellen

En dan realiseer je je weer: wat hebben wij en onze kinderen t toch goed!
Geniet van het vervolg van jullie reis.

Jacqueline

Het blijkt maar weer dat het niet uitmaakt in welk werelddeel je bent, maar een kinderkamp is geslaagd met water, optredens en lekker eten. Bij ons zou je alleen de pubers hier niet meer mee krijgen.
De foto's krijg ik vast wel hier in Nederland te zien bij thuiskomst. Ik hoop dat het weer beter is bij julie want het is vandaag een grijze, natte oudjaarsdag.
Nu gaan jullie Afrika verder ontdekken, veel plezier!!!!!!!!!!!
Groeten Jacqueline

Karola

prachtig geschreven AnneMarie,
geniet van de volgende dagen en stop deze ervaring weer veilig op een plekje in je hart ..........
SOC kamp in Afrika zo voelt het als ik het lees !
een fijne jaarwisseling en een goed begin onder de zonnestralen van ZA
groetjes Erik en Karola en de kids !!

Marjan en Erik

Mooie verhalen, nog een prettige reis verder.
Een goede jaarwisseling.
Groetjes, Erik & Marjan

mam

hoi kinders
nu fijn terug kijken op hele mooie dagen met de kinders
ga nu samen er wat moois van maken
en volop genieten
we zien mekaar snel op skyp
lieve groetjes

ria

Dat waren weer bijzondere verhalen.
Ik wens jullie nog hele mooie en fijne dagen.
En natuurlijk een heel goed en fijn 2012
lieve groet Ria

Betsy

Lieve Anne Marie en Gerbrand,
Dit blog zorgt bij mij voor kippenvel!! En de zin dat jij en J. in elkaars hart zitten ook. Pfff, wat bijzonder allemaal. Nu is ook het afscheid achter de rug (snik snik) en gaan jullie naar deel 2. Ik lees graag weer mee.
Goede oudejaarsavond en de groetjes van Betsy

Betsy

Lieve Anne Marie en Gerbrand,
Dit blog zorgt bij mij voor kippenvel!! En de zin dat jij en J. in elkaars hart zitten ook. Pfff, wat bijzonder allemaal. Nu is ook het afscheid achter de rug (snik snik) en gaan jullie naar deel 2. Ik lees graag weer mee.
Goede oudejaarsavond en de groetjes van Betsy

Annette

Dankjewel! Liefs Annette

Robert

En daar word ik op mijn beurt weer een beetje stil van. Indrukwekkend verhaal. Veel plezier nog bij het vervolg van jullie reis. Groetjes, Robert

Lorena

You've captured this perfelcty. Thanks for taking the time!

Yanis

Gezellig zo'n wkneeed samen op pad. Leuke foto's en mooi dat jullie zo hebben genoten in Nijmegen Qua weer viel het ook reuze mee h?. Een fijne woensdag!liefs Insoon

Anne Marie van Zandbrink

Name: Anne Marie van Zandbrink
Leeftijd: 48

Was vrijwilliger bij Palm Tree van 13 sep 2010 tot 06 nov 2010

Over mij:

geweldig om in zuid-Afrika te zijn.
Vanaf 13 september tot 6 november ben ik vrijwilliger bij Palm Tree.