Cultuurshock

Nu denk je cultuurshock kan je dat hebben na 2 maanden buitenland. Ja dan kan, en behoorlijk ook.
Het is fijn om weer thuis te zijn, zeker met zo’n hartverwarmend onthaal op Dusseldorf na 24 uur onder weg te zijn geweest.
Het is fijn om Gerbrand en familie weer te zien, in je eigen bedje te slapen, onder je eigen warme[/b] douche te staan met een lekkere druk (terwijl ik 3 maanden terug stond te klagen dat ik druk zo laag vond).
Maar dat alles wil zeker nog niet zeggen dat ik het leven daar niet mis, en vooral de kinderen.
Palm Tree zit in mijn hele lijf en het duurt nog wel even voordat ik dat uitgepiest hebt. En ik hoop van harte dat ik niet alles uit pies, want deze ervaring hoop ik mijn leven met me mee te dragen. Ik hoop alleen dat het naar een aanvaardbaar nivo komt. Want nu vind ik het lastig.
Om nog maar niet te praten over het leven hier waar ik aan moet wennen.
In de winkel vraag ik `how much` iets kost. Ik kan het lichtknopje van het lampje onder de aanrechtkastje niet vinden. Blijkt deze al 2 jaar op dezelfde plek te zitten, Euhh
Het eten is veel te vroeg klaar omdat ik nu niet een half uur hoef te wachten tot de plaat warm is.
Ik schrik, wat is dat voor een geluid, ohh de deurbel, natuurlijk….., nu maar hopen dat er niet iemand staat die iets van mij wil.
Gerbrand die me subtiel laat weten dat we een groen container hebben.
De kapper vraagt of ik gewassen wil worden in de massagestoel, waar hebben we het over……
Of de kinderen van mijn zus tussen de middag een broodje mogen komen eten, natuurlijk altijd, maar ik ga ze niet halen want ik ben nog niet klaar voor het schoolplein.
En dan praten we nog niet over hoe koud het hier is…. vorige week lag ik ´s nachts nog te puffen bij 20 graden onder een lakentje.
Tja….. het is echt een wereld van verschil.
 
Nog even terug naar die andere wereld om de laatste dagen te herbeleven.
De laatste dagen was er natuurlijk nog gewoon school, terwijl wij al druk bezig waren in ons hoofd met ons vertrek. Ook de kinderen lieten regelmatig vallen dat ze het niet leuk vonden dat we weg gaan.
Donderdagavond zijn we wezen uit eten met Peter en Yvon, Myrna en Rob (haar vader) Marieke, Debbie, Sanne en ik. Onbeperkt pizza eten voor 5 euro, waar kan dat nog…… was lekker en erg gezellig, maar de gedachte, de laatste keer samen eten, de laatste keer Galleria (winkelcentrum), de laatste nacht in mijn “eigen” bedje slapen, de laatste……. gaat maar niet uit mijn hoofd.
Vrijdagmorgen al erg vroeg wakker met het gevoel dat een van de stenen van het oude huis erg zwaar op de maag lag. Alvast begonnen met mijn koffer inpakken.
De laatste ochtend school. Voor J. en mij geen een gewone ochtend, hij wilde nml. erg graag geknipt en aan mij de eer. Deze activiteit heeft de hele schoolochtend geduurd. Knippen oke…maar heb je daar echt een schaar bij nodig…..
De eerste 2 minuten ging prima en het eerste korte stukje is al zichtbaar. Maar toen….
Het zien van de schaar gaf al onrust.
“Met welke kleur schaar wil je geknipt worden” vraag ik (meteen een beetje les) “De oranje”, “o,ja… die knipt echt het beste van allemaal.” Kom ik aan met de schaar, ligt J. alweer 10 meter verder op de grond.
Oeps dit kan wel eens even duren, maar er is geen weg meer terug. Want een paar happen uit je haar is ook in Zuid-Afrika geen gezicht.
Helaas heb ik hem moeten omkopen met snoep. 1 snoepje als je nu gaat zitten, 1 snoepje als je halverwege bent en 2 snoepjes al we klaar zijn.
Uiteindelijk was dit de manier. Tja en dan verschilt een kind in Zuid-Afrika niets met een kind in Nederland.
 
Op dit moment is het regenseizoen aan de gang en dat gaat zeker niet onopgemerkt aan ons voorbij. Het regent voornamelijk ’s nachts. Maar nu ook overdag. Dus onze picknick op het strand valt in het water. Gelukkig is de nieuwe unit van peter en Yvon nog leeg en gaan we daar picknicken en spelen gelijk maar alle Nederlandse spelletjes die je kan bedenken. 4 op een rij, ganzenbord, mens erg je niet, ligretto (dank Amanda) en onderuit. Ondertussen verwennen we de kinderen met snoepjes, koekjes en cola. Dat laatste was niet echt slim. We hadden 15 zuid-afrikaanse stuiterballen. Fijn als je met z’n allen binnen zit.
Helaas door de regen ook geen braai en kampvuur. Maar wederom gezellig in de unit van Peter en Yvon met een broodje boerewors en wat salades.
Ondertussen fluistert Ros in mijn oor dat een braai en kampvuur een echt afscheid zijn en dit maar surogaat is, dus er zit niets anders op dan terug te komen. Oeps.., niet huilen!!
Niet veel later vult de unit met, eerst wat aarzelende, muzikale klanken. De kinderen geven een concert. Bij de eerste liedjes kan ik niet van het idee loskomen dat het een “moetje” is.  Daarna zingen ze de sterren van de hemel en gaan ze helemaal los. Engels, Zulu en zelfs Nederlands brengen ze te gehore. Kippenvel. Natuurlijk moet ieder liedje democratisch gekozen worden. Tussen de liedjes zit soms een aantal minuten om de volgende te kiezen. Dat geeft mij weer even de gelegenheid om even op adem te komen. Op die manier red ik het net om niet te huilen. Na ruim een half uur vinden de kinderen dat het onze beurt is. Ook wij gaan los, dit is het laatste wat we kunnen doen. Dus, het is een nacht, hoofd-schouder-knieenteen, op een grote paddenstoel, in de manenschijn, zie ginds komt de stoomboot(inclusief met strooigoed dank Peter en Yvon), klap eens in je handjes…………..
 
Tijd voor de laatste sleepover, en waar doe je dat wanneer je nog geen living heb…. Ja natuurlijk in de lege unit van Peter en Yvon. Alle matrassen op de vloer, alle kinderen erop en wij ertussen. Ik dacht dat ik strategisch had gekozen. Helaas, het was al donker en de film draaide al toen ik de unit in kwam. Ik dacht ik ga naast L. waar ik iedere keer naast heb geslapen en wat me goed bevallen was. Maar deze nacht was anders, het plekje waar ik lag was erg krap en het was warm. Al snel kwam ik er  achter dat ik hoofd aan hoofd bij de grootste rocker lag, weg nachtrust. Daarnaast was L. ook erg onrustig, soms lag ze half bovenop me, dan lag ze te praten, enz. Mijn laatste nacht op Palm Tree dus niet echt slapend door gebracht. Dit gaf me meteen de tijd om alles nog eens te overdenken en te herbeleven.
Ik moet toch in slaap gevallen zijn want ik werd wakker van het gevoel dat ik al heel lang niet meer heb gehad. Het gevoel komt echt uit mijn kindertijd…..
Een nat bed.  Heel even kruipt de schrik om mijn hart, dit heb ik toch niet zelf gedaan!!?? Toen zag ik dat het een ongelukje van L. was. Wat een afscheidscadeautje.
Oh, wat snakte ik naar een douche.
De afgelopen dagen hadden we door, de kapotte waterleiding  en een hoosbui in een open elektriciteit kastje geen waterdruk en geen warm water. Nou ja.. als we waterdruk hadden, hadden we vaak geen elektra en als we elektra hadden, hadden we vaak geen waterdruk.
Een lekker douchen hadden we al dagen niet gehad.
Ik alle andere gewaarschuwd. Ik heb als eerste recht op een douche, zij vonden mijn reden gelukkig goed genoeg. Sta ik om 6.30 uur in de douche, kraan open, komt er wel geteld 1 druppel uitzetten. Niet gaan krijsen, schelden en huilen nu. Dit is wel het eerste wat er in mij opkomt. Gelukkig herpak ik mijzelf en doe ik een nieuwe poging. Het lijkt of de douche een grapje met me had uitgehaald want gelukkig er komt er nu warm water uit en als je heel blij kijkt zit er ook nog wat druk op de kraan. Zo wat was die douche heerlijk.
 
De laatste keer schoonmaken, de laatste keer met de kinderen spelen, de laatste keer samen lunchen, de laatste keer….., de laatste keer.
Met een overvolle koffer en rugtas, vol bagage maar ook tjokvol met goede ervaringen en herinneringen lopen we de laatste keer de berg af.
Beneden staan alle kinderen met Ros en Peter en Yvon op ons te wachten. Er is geen weg meer terug. De eerste tranen vloeien (zeker niet de laatste). Ook de kinderen en Ros zijn aangeslagen. Ros zegt dat er een aswolk onderweg is en dat alle vluchten 1 maand zijn uitgesteld. Ook zij wil niet dat we gaan.
Nog een.. knuffel, nog een.. kus, nog een …. zal je lief zijn voor Myrna, nog een.. doe je wel je best op school, nog een.. ik zal je missen…..
Tijdens het afscheid nemen van de kinderen wijkt J. geen moment van mijn zijde. Een hug, high five – low five, ik ben verdrietig, wat is dat en hij wijst naar mijn tranen, ik ga je missen. Oeps wat is dit moeilijk. (Ook nu, op moment van schrijven vloeien de tranen rijkelijk.) Uiteindelijk neemt Ros J. van mij over en zegt dat we moeten gaan.
 
One.. two… three….. BYE, BYE
One.. two… three….. BYE, BYE
 
Jankend stappen we in de auto van Rob en Myrna, Peter en Yvon rijden er achteraan met onze bagage. Gelukkig brengen zij ons weg. Het uitzicht op een grote chocolade muffin op het vliegveld met zijn 6-en, en na 24 uur onderweg te zijn geweest Gerbrand en mijn familieweer in de armen te sluiten verzacht dit moment een klein beetje.
Op het vliegveld praten we nog na en krijgen we van Peter een  PKN momentje,  Peters Kleffe Nazorg[/b]
Ook dat gaan we missen. Tja wat niet.
 
 
Peter, Yvon, Rob en Myrna geven ons een Palm Tree afscheid op het vliegveld
 
1, 2, 3  Bye Bye

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Annette

En weer.. zit ik er helemaal in!Wat zul je het moeilijk hebben. Moest al afkicken van een weekje kamp! Voormijn broertje is het dan weer leuk dat je thuis bent. Voor ons ook. Ga wel je berichtje missen. Is erg leuk zoals je schrijft. Kun je dat niet gewoon blijven doen!! Liefs Annette

Jolande

Na het lezen van dit indrukwekkende verhaal, heb ik maar één gevoel: pffff, Anne Marie wat heftig :-(.
Heel veel sterkte met aarden!!

Sylvia

lieve Anne Marie,

zelfs ik krijg het er al helemaal slecht van.
Hou je taai, hoor.
Het is nu wel moeilijk, maar je had het allemaal ook nooit willen missen, denk daar maar aan.

Sylvia

Esther

Pffffffffff, pittige vrouw!!! Wat een overgang om dan weer hier te zijn.

Amanda

Lieve Anne Marie,

Ik kan me echt precies voorstellen hoe je je moet voelen... En dan is het waarschijnlijk nog 10x zo erg als na 1 maand voor mij... Bij mij vloeien de tranen nu ook rijkelijk...
Jij en J., wat een duo!! Echt fantastisch Anne Marie, koester dat en alle andere geweldige ervaringen... Wat was het prachtig!! Tot heel snel maar voor een praatgroepje...

Dikke knuffel en kus

Nannie

He lieverd ,WELKOM THUIS in de andere wereld waarin je verder gaat. Nadenken en praten over wat er allemaal is geweest en komen gaat. Je neemt die andere wereld de rest van je leven mee en al je ervaringen en emotie gaan zeker een rol spelen in wat je gaat doen. Heb genoten van je verhalen en heel vaak gedacht wat ben ik blij met mijn wereld hier en de dingen die ik doe,en die hier allemaal zijn.
DIKKE ZOENEN en zeker ook voor Gerbrand.
Nannie

Aletta

lieve Anne-Marie,
Het is zooo herkenbaar! Heel veel succes met hier weer je draai vinden! Ik vond het veeel moeilijker om weer hier te zijn [ dit geldt dan vooral toen ik voor langere tijd weg was, naar pakistan]
Maar hoe dan ook deze ervaring, het is cliché, zal zo verrijkend voor je verdere leven zijn!

Super dat je de stap hebt genomen om deze droom te verwezenlijken!!!!

veeel succes met het weer aarden!
liefs Aletta

lude

heeee, annemarie,
wat goed at je toch nog de tijd hebt gemaakt om dit op internet te zetten en wat indrukwekkend dat je dtoch dit alles hebt gedaan!
XX lude

Anne Marie van Zandbrink

Name: Anne Marie van Zandbrink
Leeftijd: 48

Was vrijwilliger bij Palm Tree van 13 sep 2010 tot 06 nov 2010

Over mij:

geweldig om in zuid-Afrika te zijn.
Vanaf 13 september tot 6 november ben ik vrijwilliger bij Palm Tree.