slopen op zijn Zuid - Afrikaans en de steenfabriek

Zoals met bijna alles, gaat het slopen hier ook anders dan bij ons.
Wij hebben samen met Ros, haar biologische zoon en de kinderen een deel van het huis gesloopt. De kinderen lopen gewoon op blote voeten (schoenen zijn hier schaars, als het goed is gaat Gerbrand daar verandering in brengen) rond in een huis waar al het nodige puin en hier een daar ook glas ligt.
De kinderen lopen met voorhamers en breekijzers en beuken er lekker op los, ook de 6 jarige.
Af en toe kijken we maar even de andere kant op, dat het allemaal is goed gegaan is, is wel geluk.
Toen we aan de kinderen vroegen: “wat hebben jullie liever, school of slopen…… kwam daar een volmondig ……….. uit. Vul zelf het antwoord maar in.
De kinderen hebben vandaag (zondag) voor het eerst niet enthousiast gewerkt. Ros moest ze van binnen halen om wat te gaan doen. Alle andere dagen waren ze niet te stuiten, al om 7.00 uur s morgens hoorde we vanuit ons huizen getimmer en gebonk.
 
Er kwamen werklui om het dak te slopen, asbest, dus wij met de kinderen naar binnen met ramen en deuren dicht. De werklui zitten gewoon op het asbest dak, halen de schroeven eruit en vervoeren de platen. Helaas zijn niet alle platen heel gebleven. Tja daar maken ze zich hier niet druk over. Ze leven als 60 jaar terug bij ons. Toen wisten wij ook niet dat asbest verkeerd was. Gelukkig hebben we Ros kunnen overtuigen om de kinderen hier niet aan bloot te stellen.
Na het verwijderen van het dak bleek dat de muren letterlijk op instorten stonden en alleen maar door het dak gestut werden. De werklui besloten om al wat muren neer te halen zodat het veilig was voor het weekend en er geen muren op b.v. de kinderen kunnen vallen.
Het neerhalen van de muren doen ze doormiddel van een soort touwtrekken, alleen dan om de muur heen. Er word een lang touw om de muur heen gehaald. Aan ieder uiteinde van het touw staat er 7 of 8 mannen uit volle macht te trekken en halen zo een muur neer.
Ook kwam er een man in zijn eigen tijd helpen met het naar beneden halen van de dakspanten. De helft van het hout zou dan zijn salaris zijn en de andere helft wilde Ros gebruiken voor een nieuwe carport of voor de keuken.
 Uiteindelijk heeft die man bijna al het hout mee naar huis gekregen toen Ros er achter kwam dat hij het hout nodig had voor zijn huis. Hij had namelijk nog geen dak erop.
Wat een prachtmens is die Ros, zij gaf aan “wij hebben straks een goed dak boven ons hoofd, hij heeft het harder nodig”.  Het geld voor het is inmiddels ook geregeld en het dak is besteld. Als het goed is gaan ze maandag ermee beginnen.
 
Op het laagste punt van het terrein ligt een hoop afval, kapotte spullen enz. Straks komt het huis hier ook bij te liggen. De werklui hebben in hun pauze de afval bekeken en er toch nog het nodige uit kunnen halen. Bizar… hier hebben ze niet veel en toch besloten bepaalde dingen weg te gooien maar de werklui hebben waarschijnlijk nog minder, want zij vonden nog spullen die ze konden gebruiken.
 
Tijdens het slopen bleven er nog heel veel bakstenen heel. Ros kwam op het idee om deze stenen schoon te bikken en te gebruiken voor een vloer in het nieuwe huis. Geld voor een vloer heeft ze nog niet dus dat zou pas later gedaan worden. Nu gaat ze daar de oude bakstenen voor gebruiken. Top de vloer is dus ook geregeld, alleen moeten er wel eerst ruim 3000 bakstenen schoongemaakt worden.
Marieke en ik zijn met onze tomeloze energie een steenfabriek begonnen. Zitten op onze kont uitgerust met hamer en beitel maken we de stenen schoon. Sommige kinderen helpen ons hierbij.
Het voelt net een fabriekje. Voor ons een hele stapel stenen die nog bewerkt moeten worden en achter ons groeit gestaag een mooie stapel met goede stenen voor de vloer. Maar voorlopig zijn we nog niet klaar. We hebben ons voorgenomen om iedere dag een poosje te hakken. Dan moet het goed gaan komen.
 
Als we zo met die kleine zwarte kindjes bezig zijn, komt bij mij het gevoel van kinderarbeid wel omhoog.  De hele dag werken voor misschien en kwartje per dag. Iedereen kent de beelden wel van de t.v.
Gelukkig bieden de kinderen zich meestal zelf aan om te helpen en zoals vandaag “ moesten”  de kinderen helpen van Ros. Maar we hebben ongeveer 2 uur gewerkt en uiteindelijk is het voor hun eigen nieuwe huis. Verder hebben ze hier veel tijd om te spelen en voor andere dingen, dus medelijden met ze heb ik niet hoor. Maar ik denk dan meer aan de andere kinderen hier in dit land en in andere arme landen die dit wel voor hun werk doen, en dat heel schofterig weinig worden uitbetaald.
 

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Typ de code over om spam tegen te gaan.

Reacties

Annette

Nou heb ik er ook een beeld bij!!!
Nou maar hopen dat de kerkdienst uitloopt volgende week.
Kus!

Amanda

Lieve Anne-Marie,

Wat een fantastisch werk doen jullie daar!! Echt fantastisch! Wel heel raar om nu te zien vanaf foto's dat het huis plat is... Nu hopen dat de regen wegblijft en dat de units kunnen komen!! Ik verheug me op jullie foto's en verhalen ervan!!
Ik geniet van jullie verhalen en ben erg ontroerd dit keer... Keep up the good work!!

Dikke kus!

Betsy

Lieve Anne Marie,
Tjonge dat verbouwen klinkt hartstikke gevaarlijk! En het gaat nog goed ook?? Hoe is het mogelijk. Wat goed dat Gerbrand gaat zorgen voor het schoenenprobleem.
En ik wist wel dat je handig was en dat je van alles aanpakt maar dat je nu een stenenfabriekje bent begonnen is nieuw. De foto's zeggen genoeg. Erg leuk om naar te kijken!
Liefs van Betsy

Adriana

Wow meid, wat sepnnand en ik wens jullie heeeel veeeeel succes en op naar het nieuwe )Dikke knuffel enne, jammer dat het hier zo ver uit de buurt is haha

Nakhro

Clementien zegt:Heb de utziending gezien en die geeft een nog veel beter beeld. Goed werk en een knap staaltje van integratie in de bestaande omgeving.

Anne Marie van Zandbrink

Name: Anne Marie van Zandbrink
Leeftijd: 48

Was vrijwilliger bij Palm Tree van 13 sep 2010 tot 06 nov 2010

Over mij:

geweldig om in zuid-Afrika te zijn.
Vanaf 13 september tot 6 november ben ik vrijwilliger bij Palm Tree.