Niet alleen maar leuk

Na een maand hier te zijn heb ik bijzondere, mooie, leuke, gekke, gezellige en ontwapende momenten gehad. De kinderen en Ros zijn geweldig. Jullie hebben  vast al wel begrepen dat ik met volle teugen geniet er hier helemaal op mijn plaats ben. Dat neemt niet weg dat ik thuis best wel eens mis, al heb ik daar niet altijd veel tijd voor.
 
Maar….. het is niet alleen maar leuk. Er zijn ook emotionele en zware momenten.  Ik moet zeggen de laatste dagen waren soms erg pittig.
De week na de vakantie ging niet goed in de klas. Het meisje  A. uit de klas ging zich met de dag zich slechter gedragen (het was al niet super). Luisterde nu helemaal niet meer, haalde gekke capriolen uit, gaat 5 minuten I hate…… herhalen voordat ze aan een opdracht begint, vraagt constant negatieve aandacht. Of te wel, als we behang hadden……!!!!
Ook buiten de klas ging het ook niet goed, ze pestte constant andere kinderen, had een grote mond, geen tafelmanieren enz.
Aan het eind van de week dit met Ros besproken omdat Marieke en ik allebei onze grens aan het bereiken waren, mede omdat we in de gaten hadden dat het andere kind in de klas hier ook onder leed.
Ook zij had zeker gemerkt dat het niet goed ging buiten de klas en was erg teleurgesteld dat het ook in de klas niet lukte. Zij heeft besloten om haar uit de klas te halen. Haar eerste idee was om haar te  confronteren en dreigen met haar oude school.  Ik kon wel janken, of eigenlijk dat heb ik gedaan, terug naar haar oude school was wat mijn betreft geen optie. Je vraagt je dan direct af, is het echt zo erg, trekken we dit echt niet meer. Ja het was erg en ja we trokken het  echt niet meer.
 
Vroeger zaten de A. en J. op een  school voor special need kinderen (moeilijk lerende kinderen). Maar het was daar vreselijk, de kinderen sloegen elkaar met sokken, er werden maaltijden overgeslagen enz. Ros had een poos  terug besloten dat de kinderen niet meer  naar deze school gingen omdat ze zeker meer verdienen dan dat.
Omdat er vrijwilligers zijn op Palm Tree is het mogelijk om ze toch een soort onderwijs te geven.
 
Ros vind dat iedereen recht heeft op 3 basisbehoefte, onderdak, eten en liefde. Dat is ook zeker wat zij de kinderen geeft. Alles meer is meegenomen en daar moet je ook voor openstaan en “dankbaar” voor zijn.
Zij vind dat A. door haar gedrag het recht op onderwijs heeft verloren en dat zij dit weer moet verdienen. Daarnaast lijkt het of ze een erg laag zelfbeeld heeft.
Uiteindelijk heeft ze gelukkig het volgende besloten:
Vanaf nu dus geen school voor haar. Ze mag de 2 aunties helpen met diverse klusjes in en om het huis. Als ze dit goed doet maken we complimenten tot en met. Wanneer ze niet goed doet krijgt ze het ook te horen. Wanneer ze zich goed kan gedragen kan ze op termijn weer langzaam gaan integreren in de klas.
 
Nu hebben ik alleen J. in de klas die zie je bijna per dag vooruitgaan geweldig. Marieke  is naar de andere klas gegaan omdat ze daar ook hard nodig is. A. doet erg haar best, het gaat al beter en wellicht kan ze snel weer af en toe naar de klas komen.
Bizar om te weten dat wanneer A. in Nederland was geboren ze al op een medisch kleuterdagverblijf was geplaatst, er allerlei “logen” zich over haar gebogen hadden en er een prachtig behandelplan al  dan niet met medicatie was uitgerold. Wellicht was het dan nog lastig maar je hoeft er in ieder geval niet over na te denken om haar terug te sturen naar een school waar de kinderen elkaar mishandelen.
Soms is het verschil gewoon te groot met Nederland, en dat maakt soms verdrietig. Je gunt deze schatten meer dan dit.  Gelukkig beseffen ze zelf niet dat er zo’n groot verschil is.


Daarnaast stond deze week ook in teken van afscheid. Amanda en Laura moesten na een geweldige maand afscheid van ons en de kinderen nemen.
Dit viel ons allen zwaar.
Het is moeilijk om te zien dat de kinderen hierom verdrietig zijn en je vraagt je dan ook zeker af, doe ik er goed aan om hier te zijn en de kinderen iedere maand hier weer aan bloot te stellen.
De andere optie is nog slechter. De special need kinderen worden mishandeld op school. Anderen blijven chronisch achter in hun school werk. Ze missen een hoop extra gezelligheid. Dan hebben we het nog niet eens over het geld dat de vrijwilligers meenemen.
Nu hebben ze extra aandacht,  geld voor een nieuw huis, hulp met leren vooral voor de achterblijvers op school die nu les van ons krijgen.
Kortom ik ben toch tot de conclusie gekomen dat het goed is zo, zeker ook wanneer je een dag na het afscheid zien dat de kinderen er eigenlijk al geen “last “ meer van hebben. 
Bij sommige kinderen lijkt het dat ze zich gewoon niet binden met vrijwilligers, ze blijven op een afstandje, dan hoef je ook geen verdriet te hebben bij het afscheid.
 
Van het afscheid hier wordt ook een feestje gemaakt. Er was een braai en weer een sleep over. Myrna en ik hebben alle kinderen geschminkt en Laura en Amanda hebben als afscheid chocolade cakjes gebakken.
 
Helaas het afbreken van het huis een week uitgesteld. De machines zijn stuk die gebruikt moeten worden dus dan houd het op.
Lastig is wel dat Ros alles achter elkaar gepland had dus nu moet alles een week opschuiven.
De kinderen blijven nu nog een week met hun matras op de grond slapen terwijl al het andere, ook hun kleren al beneden in het gebouw liggen. Ros en de kinderen gaan hier pas op het laatste
moment slapen omdat er geen alarm op dit gebouw zit en dat het niet echt comfortabel is.
Wordt vervolgd.


Komende donderdagmorgen vertrekken Marieke en ik voor een lang weekend naar Kaapstad, zondag vliegen we weer terug. We hebben er erg zin, al is het weer daar niet echt  lekker. 16 a 20 graden en bewolkt.
Hopelijk heeft dat geen gevolgen voor het bezoeken van de Tafelberg. (moet het eigenlijk goed helder voor zijn).

In een volgend verslag lezen jullie meer. 

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Typ de code over om spam tegen te gaan.

Reacties

merit

hoi Anne marie ik vind dat je mooi ge sminkt hept.
voor al de 3e is grapeg.groeten merit

ellen

hoi hoi,
de tranen van de kids vertellen ook dat ze het fijn vinden dat jullie er zijn/waren!
liefs

Betsy

Lieve Anne Marie,
Meid, dat is toch een ander verhaal, een moeilijke kant. Pittig! Maar ik weet zeker dat jij het verschil maakt voor deze kinderen. Jij hebt zoveel te geven: optimisme, doorzettingsvermogen en creativiteit. Dat laatste zie ik aan de smink. Erg leuk om die koppies zo te zien.
Liefs van Betsy

aletta

tja pittig verhaal! Maar heel goed dat jullie je grens aan hebben gegeven! Ik kan me voorstellen dat het wel even moeilijk was, dit was jullie grens! Ook weer mooi te lezen dat ze niet voor altijd uit de school verbannen is maar dit eigenlijk zelf in de hand heeft.
Toch lijkt het me voor de kinderen ook best pittig zoveel verschillende gezichten...natuurlijk is het niet anders en is ros blij met al die extra handen..
Ik snap dat je vooral op dit soort momenten even terug naar huis verlangt, juist dit soort momenten blijven je enorm lang bij!!!

geniet ook van kaapstad, ik blijf je nog volgen!

mam

hoi anne marie
ik vind het steeds weer als ik alles leest ,hoeveel goeds dat je daar doet,wel heftig
ben trots op je ,maar dat ben ik in nerderland ook,hou je taai
lieve groet mam

Gea

Hoi Annemarie, je belevenissen zijn haast verslavend. Wat wordt er goed werk verricht en het lijkt erop dat in de moeilijke situaties jullie elkaar ook vinden, wat een leerproces ga jij daar zelf mee door. Die Ros lijkt mij ook een heel prettig mens met heel veel ervaring. Wat super dat er na deze indrukken weer prachtige plaatjes te zien zijn, waar de warmte van af spat. Knap hoor, ga zo door en beleef het maar heel intens, groeten ik kijk uit naar het volgende bericht, liefs en groeten van Gea

Esther

Hi lieverd,
Wat een verhalen zeg! Een wereld van verschil. Dat maakt de nederlandse sores een stuk beter te relativeren...Ik snap dat het je zwaar kan valen en tegelijk je hart kan verwarmen. Een gezegde dat ik ooit hoorde is iets in de trant van 'wanneer je in je hart kijkt, dan zie zie dat het geen je vreugde schonk je ook verdriet kan doen' zo dubbel kan het dus in elkaar zitten.
Tussendoor dan ook de voortuitgang van de kinderen, het (speel)plezier en de saamhorigheid van de vrijwilligers die allemaal maar één doel hebben! Mooi om bij te zijn, mee te maken en het verschil te maken! Ook kleine steentjes in de rivier kunnen de stroom doen veranderen.
Liefs, Esther

Amanda van de Loo

Lieve Anne-Marie,

Wat raar om nu vanaf hier je belevenissen te moeten volgen en er niet meer gewoon zelf bij te zijn. Maar jullie houden ons goed op de hoogte via mail en sms (en natuurlijk jullie weblogs), ik doe ook mijn best voor jullie (heb je het heftige nieuwtje over Justin Bieber al gelezen in mn mail aan Myrna? Haha...)
Hoop dat het huis volgende week toch echt tegen de grond gaat... Ben benieuwd!
Heel veel plezier in Kaapstad met Marieke en knuffels voor jullie!!

Robert

Dat verhaal van A. gaf bij mij wel een behoorlijk déjà vu gevoel. Ik moest weer denken aan de beslissing om tijdens het SOK kamp F. naar huis te brengen. Dat vonden we met ze allen al erg, ik kan me voorstellen dat dit nog velen malen erger aanvoelt omdat dit nog veel ingrijpender is voor het kind en dit kind velen malen kansarmer is. Gelukkig is het zover niet gekomen. Misschien ben je er nu nog niet zo mee bezig maar al dit soort ervaringen neem je wel mee als bagage in je verdere leven en daar kan je later vast je voordeel mee doen.
Over die kapotte machines, ik wilde Edwin wel even langsturen maar ja dit zit met zijn hernia. Het allemaal niet mee.

Eva

Iedere keer las ik een stukje schrijf gaat het over, hoe geweldig je het daar doet en hebt!! Ik begrijp natuurlijk dat er ook een andere kant zit aan dit werk! Je ziet hoe kinderen opleven en wat het met ze doet als je weer weggaat. Dat de kinderen bewust een afstand bewaren is eigenlijk al heel triest, ze weten dat er een moment komt waarop ze "in de steek worden gelaten." Er zullen echter ook kinderen zijn die juist genieten dat ze nu jullie er zijn extra aandacht en liefde krijgen, en dat is eigenlijk waar het allemaal om draait. het is natuurlijk ijn dat de vrijwilligers geld meenemen en dat er een nieuw huis gebouwd kan worden, dat echt geen overbodige luxe is...maar wat die kinderen echt nodig hebben is aandacht en liefde. En dat krijgen ze van jullie!! Als ik je verhalen lees en naar de foto's kijk zie ik hoe goed jullie je daar inzetten en wat je allemaal met die kinderen doen! En wanneer jullie weggaan zal dat ongetwijfeld zwaar voor de kinderen zijn maar hebben ze wel een leuke ervaring om op terug te kijken.
Als aankomend cultureel antropoloog leer ik hoe er soms gekeken wordt naar vrijwilligerswerk, maar als ik jouw verhalen lees en de blije koppies op de foto's zie dan weet ik dat er gelukkig heel veel voordelen aan vrijwilligerswerk zit!! Jullie doen het helemaal top daar!!!
Liefs Eva

ria

Wat een triest verhaal ,gelukkig krijgt dat meisje een nieuwe kans.
En dan afscheid te moeten nemen van de andere vrijwilligers, dat vraagt om een traantje.
Maar met jou optimisme kom je n heel eind.
Ik hoop dat je n geweldig weekend hebt in Kaapstad
Kijk uit naar je verslag.
Liefs Ria

Yasmim

Feb24Marjolein Hee Pepijn,Goed bezig! Het ziet er super uit! Ik wens je heel veel sccues en ik kom graag een keer in je restaurant eten, als het zover is.Groetjes Marjolein

Rafael

We hebben soms meer imrute nodig, maar zullen wel hier in de Westerstraat blijven.Ik heb geen zin om in een saai industriegebied te gaan zitten. Dat zou weliswaar onze financieble winst' verhogen, maar zou mijn levensvreugde sterk verminderen. Het tweede filiaal zal in 2013 openen als De Vakantiefietser 10 jaar bestaat. Dan hebben we nog de tijd om onze filosofie op onze buitenlandse collega's over te brengen.De stad waar hij komt ligt op menige route van wereldfietsers. Precies op de juiste afstand om banden te wisselen:-)

Anne Marie van Zandbrink

Name: Anne Marie van Zandbrink
Leeftijd: 48

Was vrijwilliger bij Palm Tree van 13 sep 2010 tot 06 nov 2010

Over mij:

geweldig om in zuid-Afrika te zijn.
Vanaf 13 september tot 6 november ben ik vrijwilliger bij Palm Tree.