Home

na dagen verstoken te zijn van internet kunnen we nu weer wat plaatsen.



Op de planning van deze dagen stond het Tsitsikamma natuurpark. Via een afwisselende tocht, van fruitboomgaarden, honderden koeien, prachtige bergpassen en hoge bruggen reden van Addo naar Storms River village.
Onderweg kwamen we langs Port Elizabeth, Gerbrand kon het niet laten om even langs het voetbal stadion van PE te rijden. Ook dit kon afgevinkt worden van zijn lijstje.

Wederom was er een prachtig guesthouse voor ons geboekt. Een prachtig plekje voor de komende 3 nachten. In 2 dagen een deel van het park verkend.

Zuid Afrika is een bijzonder land, en dan niet alleen om zijn mooie natuur, prachtige dieren en bijzondere mensen.
Er zijn een hoop dingen waar wij als nuchtere en goed georganiseerde Hollanders vreemd van opkijken:
Een paar voorbeelden:
[size= small]·[/size] Jij kan/mag hier blijkbaar dag en nacht over de snelweg fietsen en lopen, en maak je je niet druk of je wel een lampje moet hebben, maar als je in een simpel stukje bos wilt wandelen heb je een vergunning nodig, die je dan overigens uit een houten box moet halen en zelf even mag invullen.
[size= small]·[/size] Bij iedere roltrap op het vliegveld staat zowel iemand onder als boven aan de roltrap ter controle of om te helpen terwijl de roltrap zelf zegt “mind your step”, maar als je naar een grote hangbrug gaat waar je niet op mag rennen, springen of met meer dan 25 man erop dan doen ze het af een simpel waarschuwingsbordje.

helaas zijn het niet veel foto's, maar beter iets dan niets. Door een zere trage verbinding was dit al een hele klus.

Met een wat zwaar gevoel vertrekken we donderdag morgen met het vliegtuig naar Port Elizabeth. Met het instappen van het vliegtuig weten we dat we Palm Tree voor de komende tijd definitief verlaten. Ook vinden we het lastig dat we Ros, Peter en Yvon en de vrijwilligers achterlaten met een grote groep kinders. Een paar extra handen is altijd handig. Jammer dat we het kamp niet helemaal konden afronden.

Maar op het programma staat Addo, we zijn er erg benieuwd naar. Na een goede vlucht de huurauto opgehaald en off we go…

Door verbindingsproblemen zijn de foto's van het kamp niet gelukt te plaatsen. Hopelijk morgen.

Ja, dinsdagmorgen, dan was het eindelijk zover. Het kamp. Niet alleen wij hebben hier weken naar uitgekeken en zijn er druk voor geweest. Tijdens ons bezoek aan de Farm merkte we dat de kinderen daar er reuze zin in hadden. De kinderen van Palm Tree en Ros vonden het vooral spannend.
S morgens samen met Peter en Yvon en de vrijwilligers nog de laatste dingen schoongemaakt en de laatste hand gelegd aan het kamp gebouw.
In 2 auto’s kwamen uiteindelijk 26 kinderen en 2 aunties de Palm Tree hekken binnen gereden. We gingen uit van ongeveer 17 kinderen, maar dit werd met de dag meer. ’s Morgens belde Linda nog op dat er 3 kinderen (niet wonend op de Farm maar er wel veel tijd doorbrachten) erg verdrietig waren over het feit dat ze niet mee mochten. Maar Ros zou Ros niet zijn als deze kinderen niet ook welkom waren. Uiteindelijk met de Palm tree kinderen erbij kwamen we op 43 kinderen.

Afgelopen vrijdag vroeg ik Ros hoe laat er op kerstmorgen cadeautjes uitgepakt werden, want daar wilde we natuurlijk wel bij zijn.
Om 6 uur, maar waarom blijf je niet slapen dan weet je zeker dat je op tijd bent, was haar antwoord. Yeah, een sleepover, altijd leuk!
Dus zaterdag na een klusdag eerst terug naar de backpackers om wat te eten en bij te komen om vervolgens weer richting Palm Tree te vertrekken voor de nacht. Inmiddels waren alle cadeautjes, die door verschillende organisaties gedoneerd waren, onder de kerstboom uitgestald. Dat zag er echt feestelijk uit. De kinderen liepen er omheen te dralen. Alvast kijken wat er voor hem of haar was, of er al wat snoep te zien was enz. Maar alleen kijken want er aanzitten of vast wat uitpakken was uit den boze en iedereen hield zich daar goed aan. De uren werden afgeteld tot kerstmorgen.
Ook wij hadden wat cadeautjes onder de kerstboom gezet.

Jarig worden in Zuid-Afrika is weer eens wat anders. Buiten ontbijten in je korte broek. Dat hoef je in Nederland eind december niet te proberen. Het kan natuurlijk wel maar hier is het heerlijk, bijna te warm. Om over het fantastische uitzicht maar te zwijgen
Na het ontbijt vertrokken richting Palm Tree. Het links rijden gaat ons steeds beter af.

Na een prima vlucht waarin alles liep zoals verwacht en gepland kwamen we maandagavond aan op het vliegveld van Durban. Het eerste smsje was van Peter en Yvon. We hadden met ze afgesproken net buiten Amanzimtoti en zouden ons verder rijden naar de backpackers.
Maar tot onze grote verassing stonden ze al met open armen op ons te wachten achter de schuifdeuren op het vliegveld.
De huurauto opgezocht en toen kwam de vraag: Waar rijden we jullie heen? Naar Palm Tree, naar Galleria (winkelcentrum voor boodschappen en eten) of naar Blue Sky Mining (onze overnachtingsplek). Gelukkig kon Gerbrand mijn gedachten lezen. Palm Tree here we come!!
In de voorbereiding en tijdens de reis was ik eigenlijk helemaal niet zenuwachtig maar nu Palm Tree ineens zo dichtbij kwam kreeg ik toch wel wat bibbers. Gerbrand daarin tegen had de bibbers en zenuwen al gehad in de voorbereidingen en was nu de kalmte zelf.

Eind november 2010............
Net terug uit Zuid-Afrika, nog aan het bekomen van een cultuurshock. Maar vooral met veel enthousiasme, plezier en weemoed aan het terug kijken naar 2 fantastische maanden bij Palm Tree en Zuid Afrika.

Eind november 2011............
Net geskyped met Palm Tree, gezwaaid naar alle kids, gekust met J. maar vooral de laatste dingen besproken. Wat gaan we mee nemen, wat kopen we als kerstkadootjes, hoe laat en waar treffen we elkaar.

Ja jullie lezen het goed.... WE, deze keer gaan WE samen. Gerbrand is benieuwd naar de plek, de mensen en de kinderen die zoveel indruk op me hebben gemaakt. En met liefde laat ik hem Palm Tree zien en ik stel hem graag voor aan Ros en de kinders.

Dit bezoek voegen we samen met een vakantie. Dus 3,5 week Zuid-Afrika.
Eerst 10 dagen Palm Tree/ Durban.

En dan is het toch echt af…..
 
Eind januari had ik Ros aan de telefoon toen vroeg zij mij of ik ook 5 feb. op de housewarming kwam.
Ehhh.. als ik mijn gevoel had gevolgd had ik een ticket geboekt. Gelukkig of helaas heb ik ook nog wat verstand en die besloot dat even heen en weer vliegen om een nieuw huis te zien, toch echt te ver gaat.
 
Maar het huis is dus af. En dat was reden voor een feestje.
En terecht, want op de foto's is te zien dat het prachtig is geworden. Deze beelden wil ik mijn trouwe lezers tijdens mijn periode daar niet onthouden.
Op deze manier is het verhaal rond. Van geld naar sloop naar opbouw en uiteindelijk naar een nieuw huis.


En ik kan niet wachten om dit straks ook een keer met eigen ogen te zien. 
 
 

Nu denk je cultuurshock kan je dat hebben na 2 maanden buitenland. Ja dan kan, en behoorlijk ook.
Het is fijn om weer thuis te zijn, zeker met zo’n hartverwarmend onthaal op Dusseldorf na 24 uur onder weg te zijn geweest.
Het is fijn om Gerbrand en familie weer te zien, in je eigen bedje te slapen, onder je eigen warme[/b] douche te staan met een lekkere druk (terwijl ik 3 maanden terug stond te klagen dat ik druk zo laag vond).
Maar dat alles wil zeker nog niet zeggen dat ik het leven daar niet mis, en vooral de kinderen.
Palm Tree zit in mijn hele lijf en het duurt nog wel even voordat ik dat uitgepiest hebt. En ik hoop van harte dat ik niet alles uit pies, want deze ervaring hoop ik mijn leven met me mee te dragen. Ik hoop alleen dat het naar een aanvaardbaar nivo komt. Want nu vind ik het lastig.
Om nog maar niet te praten over het leven hier waar ik aan moet wennen.

We dachten dat afgelopen maandag onze laatste internetmoment was. Dus alle verslagen waar ik mee bezig was de afgelopen dagen snel afgemaakt om te kunnen plaatsten.
Kunnen we nu toch onverwacht weer op internet. Ja en nu heb ik geen kant elkaar verlag liggen.Alles nu maar even bedenken en erop zetten.
sorry voor de evt. typ en stijl fouten. Ik kan het nu natuurlijk niet meer nakijken.

Afelopen zaterdagmorgen vroeg stond Ros voor onze deur, ik heb geweldig nieuws. Peter en Yvon stappen vandaag op het vliegtuig hierna toe. Wat een geweldig nieuws. Ze hebben een weekje vrij en kunnen het niet laten.
Zo dat was leuk nieuws om wakker mee te worden. Tot zondagmiddag onze mond gehouden tegen de kinderen. want het moest een verrassing blijven. een een verrassing was het. Geweldig om de reacties van de kinderen te zien toen ze Peter en Yvon voor het hek zagen.

Ik heb nog de nodige aanvullingen op de gewoontes van dit land:
·         Ze bakken altijd slappe frietjes
·         Wanneer er 1 man staat te werken staan er altijd 2 toe te kijken of het goed gaat. Vandaag staat een politieagent het verkeer te regelen op een zeer druk kruispunt en op de stoep staan 2 agenten toe te kijken. Nee daar wordt je wijzer van……
·         Afwassen doe je met 2 bakken water, 1 met sop en de ander met alleen water om het te spoelen.
·         Kaas hebben ze hier wel, van die bijna oranje en die smaakt naar plastic. Alleen eten ze deze geraspt op hun brood.
·         In bijna ieder restaurant, terrasje of  herhalen ze de bestelling nog even voor de zekerheid. Ook wanneer je b.v.  2 thee besteld.

Na al het slopen, bikken, hakken en opruimen dan is het nu toch echt tijd voor een nieuw huis.
Afgelopen donderdag hadden we al een klein voorproefje met de unit van Peter en Yvon. De volgende morgen kwam de slaapunit van de kinderen. Jeetje wat een gevaarte. 18 meter lang met daarin 6 slaapkamers. De 4 meiden gaan samen een kamer delen. 3 jongens delen en kamer en de andere 4 iets kleinere kamers zijn 2 persoons kamers.
Al snel werd de unit het terrein opgereden, het leek echt heel makkelijk te gaan. Leek inderdaad want net voordat ze gas konden geven om de unit in zijn achteruit de heuvel op de rijden, raakt het voorste wiel van de truck de bovengrondse waterleiding. KAPOT.
Wij waren zo blij dat het de laatste dagen niet had geregend krijg je dit. Het water spoot alle kanten op en binnen no time was de oprit doorweekt.